Cookies zijn lekker!

Daarom gebruiken we ze èn natuurlijk om te onthouden wat iedereen graag wil. Doordat jullie met zoveel kwamen werd het wel erg moeilijk om alles te onthouden. Dus hebben we wat lekkere cookies gebakken.
Bakken we nog andere cookies? Jazeker. Waarom? Nu, bijvoorbeeld om te onthouden om niet de hele tijd dit irritante ding in je gezicht te wapperen. Dus wat wordt het?

BLEGH, cookies!YUM, cookies!


BLEGH: Ik vergeet alles vanaf het moment dat je niet meer naar mij kijkt (afsluiten browser).
YUM: Ik probeer alles te onthouden.

GPvdB GPvdB

nieuws

Terugblik finale 2015 door Ruben van Dijk

Vanavond transformeert de Grote Prijs van de Bollenstreek van bandjesavond tot minifestival, want de grote finale heeft zich aangediend. Twee voorprogramma’s van Band Talent Leiden, zes finalisten en een feestelijke afsluiter voor tijdens het juryberaad – het is een vijf uur durend spektakel, barstensvol talent in Gebr de Nobel in Leiden.

Om te beginnen met Innovation, een piepjong rockbandje uit Alphen. Zo piepjong dat de zanger al zijn geloofwaardigheid verliest als hij begint over “dat gevoel wanneer je autosleutels kwijt zijn,” alvorens een nieuwe track in te starten. Des te geloofwaardiger is Innovation als entiteit. De mosterd halen ze dan wel bij The Black Keys en Arctic Monkeys, altijd klinken de songs fris en pretentieloos. Deze gasten staan hier ongetwijfeld over een jaar nogmaals, maar dan verwikkeld in het heetst van de strijd.

Bij het tweede voorprogramma ligt de gemiddelde leeftijd zo mogelijk nóg lager, maar ook The Hague Idiots doen hun uiterste best en doen het goed. Het kwartet laat zich inspireren door Blink-182, zoals Blink-182 zich door de Ramones liet inspireren. Dat resulteert in ‘super-freaking-awesome-happy-punkrock,’ zoals ze het zelf noemen, met de nodige hey-ho’s en one-two-three’s. Een show maken ze er zeker van en ook de songs klinken retestrak. Ze zijn nog jong, dus voor The Hague Idiots is doorspelen en doorgroeien het devies.

Dan het echte werk. Het lot heeft bepaald dat Colt Nevada het podium als eerste van de finalisten zal betreden en dat doen ze met een pittige opening. Het is het derde optreden van de band tijdens deze editie van de Grote Prijs en wederom is er aan de setlist nauwelijks geschaafd. Nadeel is dat de band soms nogal in herhaling valt, voordeel is dat we bijna alles inmiddels kunnen meezingen. De woestijnrockers zijn op ramkoers en spelen harder dan ooit, mede dankzij de drummer die in Gebr de Nobel beter uit de verf komt dan voorheen en Colt Nevada de pit meegeeft die het zo broodnodig had.

Ook Pip komt de allure van de grote zaal tegemoet en heeft een drummer ingelijfd. Pip rockt en dat is nieuw. Gelukkig blijft de lieve, ietwat fragiele zang intact en daarmee ook datgene wat Pip onderscheidt van iedere andere rockband. Soms nemen de gitaren de overhand en raken de woorden verdwaald in een golf van geluid, maar voor het merendeel van het optreden staat de stralende singer-songwriter met de spitsvondige doch gevoelige teksten haar mannetje. Er zit dan niets anders op dan verliefd te worden.

Verliefd wordt de zaal vol rockliefhebbers ook al snel op TAKYON. En dat terwijl het duo, dat vanavond zijn tweede show in zijn bestaan speelt, mijlenver van rockmuziek verwijderd zijn ding doet. Sinds hun debuut in Voorhout hebben Maikel en Jasper hun sound nog verder ontwikkeld, met een grotere rol voor warme synths en een nóg kleinere rol voor de zang. Het merendeel van de vocalen komt uit een doosje of, nog specifieker, uit het interview met Eagles Of Death Metal dat enkele weken geleden verscheen. Deze dubieuze keuze is het dichtste wat in de buurt komt van een smet op dit nagenoeg perfecte optreden. De onophoudelijke dansbewegingen en het oorverdovende applaus van het publiek getuigen daarvan.

De geraffineerde muziek van het gitaarduo The Earthmen valt of staat met goed geluid. Er is dan ook geen enkele band vanavond die blijer zal en mag zijn met de techniek in De Nobel. De fluisterzang en het voorzichtige gitaargepingel prevaleren, al is het allemaal soms iets te lieflijk en zacht. De funky basgitaarsolo’s zijn, net als in Fascinus, een welkom intermezzo. Het geroezemoes in de zaal snijdt sporadisch snoeihard door de stilte en dat is zonde, want als de finale een instore in een sfeervol koffiecafé was geweest, hadden The Earthmen misschien wel glorieus gewonnen. Maar dat is giswerk.

“Hou ook tussen de songs door de magie vast,” tipte de jury tijdens de tweede voorronde. Dat heeft SezaH geweten. Geen platte opmerkingen tussendoor, maar spannende drumsolo’s of simpelweg een ijzingwekkende stilte. In haar zoektocht naar de barrières van haar immense vocale bereik schiet zangeres Linda niet onregelmatig uit de bocht – dat is geen doodzonde en geeft juist extra spanning mee aan de duistere new wave. Het zijn namelijk deze speelse momenten, waarvan SezaH het moet hebben.

De eerste finalist die zich wist te plaatsen en de laatste finalist om het podium van Gebr de Nobel te betreden is Static Moment. Even lijkt de band in die tweeënhalve maand wel een hele onverwachte zijweg te hebben genomen en staat het publiek naar een verbloemd Barbershop-kwartet te kijken. Geleidelijk komen de stropdassen echter losser te hangen en gaat Static Moment harder spelen, tot het Metallicaesque slotstuk aan toe. Na een valse start krijgen de Amsterdammers dan toch de voorste rij aan het springen.

Tijdens het juryberaad mag Sink The Bismarck bewijzen dat zij vorig jaar de terechte winnaars waren van de Grote Prijs van de Bollenstreek. In vol zeemansornaat katapulteert de band zijn onaangepaste hardcore punk rock de zaal in.
Zoals de jury later zou grappen: de winnaar van de Grote Prijs van de Bollenstreek 2015 is: Sink The Bismarck.

Zoals de cliché luidt, kan er maar één winnaar zijn.
Dat is niet Pip, zij krijgt de derde prijs.
Dat is niet TAKYON, voor hen de zilveren medaille.

Nee, de winnaar is SezaH, daar waren zowel de jury als het publiek het roerend over eens.


Tot volgend jaar!

LocatiesPrivacybeleidreglementpersStichting GPvdBlogin