Cookies zijn lekker!

Daarom gebruiken we ze èn natuurlijk om te onthouden wat iedereen graag wil. Doordat jullie met zoveel kwamen werd het wel erg moeilijk om alles te onthouden. Dus hebben we wat lekkere cookies gebakken.
Bakken we nog andere cookies? Jazeker. Waarom? Nu, bijvoorbeeld om te onthouden om niet de hele tijd dit irritante ding in je gezicht te wapperen. Dus wat wordt het?

BLEGH, cookies!YUM, cookies!


BLEGH: Ik vergeet alles vanaf het moment dat je niet meer naar mij kijkt (afsluiten browser).
YUM: Ik probeer alles te onthouden.

GPvdB GPvdB

nieuws

Terugblik 2e voorronde

QBUS, Leiden, door Ruben van Dijk

De lang uitgerekte yeah’s vliegen je om de oren als de openingsact het podium van Qbus betreedt en zo hoort het bij een band als Mutt Dog County. Het quintet uit Den Haag speelt de 80s hardrock van Def Leppard, Whitesnake en Guns n’ Roses tot in de kleinste details na, maar met zoveel passie en vakkundigheid dat je ze dat wel móét vergeven. De langharige zanger Steve Blaine vliegt in zijn tank top over de planken, schreeuwt met de grootste hartstocht in de microfoon en maakt ondertussen de meest theatrale handgebaren. Mutt Dog County is als machine goed geolied en vooral goed uitgebalanceerd. Zelfs als er op de über-Amerikaanse single Coming Home vier elektrische snaarinstrumenten in het spel zijn blijft Mutt Dog Country strak en stoïcijns op de rails. Meeklappen, meetikken en vooral meeknikken is twintig minuten lang het devies.

Het contrast met de volgende band had nauwelijks groter kunnen zijn. SezaH (ja, met een hoofdletter H) gaat prat op haar minimale bezetting. Een gitariste/vocaliste, een bassiste en een drummer die slechts met een kick, een bas en een hihat te werk gaat – c’est tout. Toch wordt de filmische dromerigheid regelmatig onderbroken door een venijnige eruptie van gitaargeweld. De muziek die SezaH maakt is een fijne mengelmoes van funk, new wave en soul, mede dankzij de hoofdrollen voor de basgitaar en de imposante strot van zangeres Linda. Tussen de potentiële Bond-soundtracks door gaat de mystiek helaas nog wel eens verloren door de af- en aankondigingen en het wisselen van instrumenten. Bovenal blijft het bewonderenswaardig hoe het drietal met zo’n minimale bezetting, zo’n maximale live-prestatie kan neerzetten.

Kim Hulshoff staat, waar Quattrovox stond gepland, maar een reden om rouwig te zijn is dat allerminst. Het optreden van de 17-jarige singer-songwriter is ontwapenend. Met slechts een piano, een akoestische gitaar en een lach op haar gezicht gaat ze het geroezemoes in Qbus te lijf en al snel kan men de spreekwoordelijke speld horen vallen. Er is iemand overleden en Kim zingt erover. Haar vader is een betweter en Kim zingt erover. Het regent buiten en Kim zingt erover. Het is tekstueel én muzikaal eenvoudig, maar o zo mooi.  Door die muzikale eenvoud is de stem des te belangrijker. Een enkele uithaal daargelaten blijft die stem overal lief, klein en breekbaar, met een stiekem, rauw soul-randje. Het sterkst is het jonge talent op de gitaar, die tevens als percussie wordt gebruikt. Er wordt overigens, tijdens het optreden, geknuffeld in het publiek en dat is, met al die hardrockers en rappers vanavond, een behoorlijke prestatie.

Acts als Mutt Dog County en, de volgende act op het programma, Colt Nevada verwerpen alle schijn dat we hier midden in een Leidse woonwijk zitten. De Lissenaren spelen op standje burenruzie, al is dat met de muziek die ze maken onvermijdelijk. Colt Nevada zit op het kruispunt tussen oer-Britse post-punk en oer-Amerikaanse woestijnrock en dat is ook aan de bandleden af te zien. Twee keurige jongens met nonchalant kapsel en twee kale mannen met dikke baarden. Ook binnen de genoemde genres schiet het kwartet alle kanten op: van melodramatisch tot vlijmscherp en van onheilspellend tot kneiterhard. Na wat schaamteloze promotie om stemmen te werven, gaat de band over op onvervalste blues rock, maar dan met een Muse-achtige grootsheid. De sound en de podiumpresentatie van Colt Nevada staat als een huis. Het gitaargeluid is hard doch hemels en het slepende stemgeluid van frontman Patrick van Holland gaat door merg en been. Een beetje schaven aan de originaliteit en Colt Nevada is een live-sensatie in wording.

SezaH is een symfonieorkest vergeleken met de minimale bezetting van hiphopper Wesam. Geboren in Den Haag en getogen in Wassenaar sluit Wesam deze tweede voorronde af met een fuif van jewelste. De helft van zijn optreden bestaat uit het bespelen van het publiek. “Doe allemaal een stapje naar voren.” “Ik wil dat jullie allemaal gaan springen!” “Applausje voor jezelf, niet voor mij.” Wesam vraagt veel van het publiek, maar hij doet het met verve. De handen gaan daadwerkelijk bij elke track de lucht in. De ene beat is energieke drum ’n bass, de ander is een sample van een viool. De ene rap gaat over domme mensen (single Je Weet Niks), de ander over golddiggers. Het draait bij Wesam hoofdzakelijk om de show. Dat blijkt wederom als er een heuse breakdancer (Break Benedict) op het podium verschijnt, een erg getalenteerde nog wel. Zo blijft het optreden van Wesam een krappe twintig minuten verrassend en interessant.

Dan worden de stemmen geteld. Het juryberaad begint. Op deze avond van de flinke strotten heeft die jury het lastig en het duurt dan ook lang voordat de einduitslag bekend is. Na de gebruikelijke tips en tops en het tromgeroffel wordt SezaH uitgeroepen tot winnaar. Het drietal is direct geplaatst voor de finale op zondag 20 december in het Leidse Gebr. De Nobel. De rockers van de avond, Colt Nevada en Mutt Dog County, zijn op een gedeelde tweede plaats geëindigd. Bij hoge uitzondering mogen beide bands naar de halve finale op zaterdag 12 december in het Katwijkse Scum.

Over twee weken een nieuwe voorronde. Op zaterdag 31 oktober, in Solution, Hillegom zullen Alexander de Grote, Public Fools, Six Foot Leaping, Pip en Sandpaper Kiss strijden om een finaleplaats.

LocatiesPrivacybeleidreglementpersStichting GPvdBlogin