Cookies zijn lekker!

Daarom gebruiken we ze èn natuurlijk om te onthouden wat iedereen graag wil. Doordat jullie met zoveel kwamen werd het wel erg moeilijk om alles te onthouden. Dus hebben we wat lekkere cookies gebakken.
Bakken we nog andere cookies? Jazeker. Waarom? Nu, bijvoorbeeld om te onthouden om niet de hele tijd dit irritante ding in je gezicht te wapperen. Dus wat wordt het?

BLEGH, cookies!YUM, cookies!


BLEGH: Ik vergeet alles vanaf het moment dat je niet meer naar mij kijkt (afsluiten browser).
YUM: Ik probeer alles te onthouden.

GPvdB GPvdB

nieuws

Terugblik 3de voorronde

Ojc Solution, Hillegom door Ruben van Dijk

Afgezien van het mistgordijn op het podium en de in een vossenpak gehulde barvrouw wijst niets er op dat het vanavond Halloween is. De Grote Prijs van de Bollenstreek is inmiddels enkele weken onderweg en ook op de derde voorronde wordt er ouderwets gefunkt, gerapt, gerockt, gedanst en gezwijmeld.

Het startsignaal is aan Alexander de Grote Ikbendegrote een Alphens viertal dat zich het best laat omschrijven als een funkrapkwartet of – heel kort door de bocht – Brainpower aan het front van de Red Hot Chili Peppers. Het werkt. De band bestaat sinds januari en is dus de benjamin van de avond doch geslepen in de strijd. Met een reeks bandbattles reeds achter de rug staat het optreden als een huis. De set is vakkundig opgebouwd, brutaal, energiek en incidenteel sentimenteel, als frontman Alex Schoneveld aan het publiek vraagt één vinger in de lucht te steken voor de mensen die er niet meer zijn. “Voor het laatste nummer gaan we all-in”, belooft hij vervolgens en die belofte wordt nageleefd. Met razende drumpartijen en een krankzinnige basgitaar zoals we die kennen van Rage Against The Machine sluit de band een verrassend optreden op furieuze wijze af. Hot damn!

De funkvibe wordt voortgezet als Sandpaper Kiss het podium van Solution betreedt, zij het in een compleet andere stijl. Jimi Hendrix en Jefferson Airplane zijn voor dit drietal uit Leiden de voornaamste inspiratiebronnen, maar ook hedendaagse acts als Band Of Skulls en Tame Impala hebben hun stempel op de sound kunnen drukken. Waar de openingsact de klemtoon op de lyriek plaatste, draait het bij Sandpaper Kiss allemaal om de psychedelische intermezzo’s en het samenspel tussen gitaar, drum en bas. Dat samenspel is uitstekend en ook met de timing zit het wel snor. Lang uitgesponnen psychedelische jamsessies de hoofdrol laten spelen in een set van twintig minuten is een gewaagde keuze, maar de twintig minuten vliegen voorbij en vrijwel voortdurend blijft het interessant. Een sandpaper kiss was zelden zo prettig.

De jongedame die bij al haar concurrenten vooraan stond, staat als derde act van de avond te stralen op het podium. De 19-jarige Pip Alblas verkondigt haar liedjes met een glimlach en weet die ook bij het publiek op het gezicht te toveren. Het is feel-goodmuziek van de bovenste plank met songteksten als korte verhalen en een stem die zich qua klank te midden van Katie Melua en Krystl kan scharen. Pip weet haar frêle zang als een instrument te bespelen, soms breekbaar, soms bluesy en te allen tijde vlekkeloos. Over instrumenten gesproken: de zang wordt dit keer alleen door drie gitaren begeleid daar de drummer plotseling ziek bleek. Dat Pip ook kan ontroeren bewijst ze met het nummer “Walls Around Her Heart” over een meisje dat wordt misbruikt. De volle zaal van Solution, die tot dan toe enigszins rumoerig bleef, wordt stil en luistert ademloos. De verwachtingen waren hoog – op haar cv prijkt een plaats in The Battles van The Voice – en die verwachtingen worden door Pip moeiteloos beantwoord.

“I feel like going out of my mind.” De zin, die zich als een mantra door de openingstrack weeft, is geen leugen. De bandleden van Six Foot Leaping gaan inderdaad uit hun plaat. De Rijnsburgenaren spelen rock, dat is duidelijk, maar verder laten ze zich lastig in hokjes plaatsen. Het is classic rock in een indie rock jasje, met invloeden uit de blues, hard rock en psychedelica. Six Foot Leaping is ouderwets én up-to-date, losgeslagen én retestrak. Het klinkt besluiteloos en dat is het allicht ook, maar juist daardoor klinkt de band zo verduiveld lekker en is de set tot het bittere eind zinderend. Middelpunt van de aandacht is zanger Stefan van Rijn, die theatraal, als een ware dirigent zijn armen beweegt en zo zijn bandleden lijkt aan te sturen. Ondertussen dreunt hij met een duistere ondertoon zijn teksten op. Een onvoorspelbaar, maar evenwel spectaculair optreden.

Er staat een veteraan op het podium vanavond. De bassist van PublicFools, Jan Schoneveld, won zestien jaar geleden al de Grote Prijs van de Bollenstreek, toen met de band Xynobite. Ook zijn huidige bandgenoten Maarten en Arjan hebben aan oefening geen gebrek. Toch moet de band even wennen: pas als de gitaren de leiding nemen in het tweede nummer komt de band los, en hoe! De sonore, sinistere bariton van de zanger gaat door merg en been en ook de venijnige gitaarpartijen die de rust regelmatig doorbreken zijn indrukwekkend. Het is grunge en het is city blues. Als het slotakkoord van de avond luidt, heeft Public Fools zijn optima forma bereikt. Het is raggen, gieren en ook brullen als Arjan Brands schreeuwt: “I just wanna be someone else tonight.” De laatste klanken klinken nog als de band het publiek om zijn stemmen vraagt, want daar is de tijd nu voor gekomen.

Met die stemmen zit het bij Public Fools wel goed. De band bracht een uitgebreide fan-base mee, won de publieksprijs en mocht huiswaarts keren met een plaats in de halve finale op zak. Na een langdurig juryberaad kon ook de grote winnaar van vanavond bekend worden gemaakt: Pip. Zij heeft zichzelf verzekerd van een plaats op het podium van Gebr. De Nobel tijdens de grote finale. Die finale komt steeds dichterbij, met nog twee voorrondes en een halve finale te gaan. Zaterdag 14 november strijkt de Grote Prijs van de Bollenstreek neer in Ex-voto te Voorhout, waar TAKYON, Silent War, Laura Beekman, Spek en Room for Error om de winst zullen strijden.

LocatiesPrivacybeleidreglementpersStichting GPvdBlogin