Cookies zijn lekker!

Daarom gebruiken we ze èn natuurlijk om te onthouden wat iedereen graag wil. Doordat jullie met zoveel kwamen werd het wel erg moeilijk om alles te onthouden. Dus hebben we wat lekkere cookies gebakken.
Bakken we nog andere cookies? Jazeker. Waarom? Nu, bijvoorbeeld om te onthouden om niet de hele tijd dit irritante ding in je gezicht te wapperen. Dus wat wordt het?

BLEGH, cookies!YUM, cookies!


BLEGH: Ik vergeet alles vanaf het moment dat je niet meer naar mij kijkt (afsluiten browser).
YUM: Ik probeer alles te onthouden.

GPvdB GPvdB

nieuws

Terugblik 5e voorronde - door Ruben van Dijk

Slechts vier bands vanavond, want Among Tyrants, die op hun beurt weer in zouden vallen voor Rumours, moesten op het laatste moment hun optreden annuleren. Dat mag de pret overigens niet drukken, want OJC Fascinus is goed gevuld en de bands die er staan zijn van hoog niveau. De aftrap is aan Marvin Dee, een singer-songwriter die stiekem een meerstemmige rockband is. Het zestal - inclusief twee achtergrondzangers - speelt een vijftal songs van theatrale proporties, maar zonder al te veel poespas. De stiltes die vallen tussen track A en track B worden gebruikt om de instrumenten te stemmen, niet om de stemmen van het publiek te ronselen. Muzikaal ontpopt Marvin Dee - die met zijn gevoelige, lage stem ook een uitstekende crooner was geweest - zich tot een meester der misleiding. Wat begint met harmonieuze samenzang, geluidseffecten van spelende kinderen of bekoorlijk pianospel ontaardt meestal in een bombastische rocktrack. Groots in zijn finesse is het voorlaatste nummer, wat met de dreigende bas en het onheilspellende gepingel een hoop weg heeft van Telegraph Road. Die variatie in toon en soort maakt van de set van Marvin Dee een uitermate gepolijst geheel.

Na twee keer een plaats de finale doet 12:04 dit jaar gewoon wéér mee aan de Grote Prijs van de Bollenstreek. De tweede act van de avond lijkt extra veel plezier te willen maken na het bloedserieuze optreden van Marvin Dee en dat lukt ze aardig. Vliegensvlug rapt de begaafde frontman Myscu zijn Engelstalige teksten over de funk metal die zijn bandmaatjes hem voorschotelen. De veteranen spuwen nog net geen vuur en vormen twintig minuten lang een robuust en energiek geheel. Als een stel Duracell-konijntjes gaat de band tekeer. Myscu vliegt van voor naar achteren, van links naar rechts en als de drummer kon springen had hij dat ongetwijfeld gedaan. Slechts sporadisch wordt het gaspedaal losgelaten en des te harder wordt er vervolgens weer opgetrokken. 12:04 mag misschien een nachtmerrie zijn voor elke fotograaf, voor het publiek speelt de band vanavond een droomset.

Alleen maar bandjes vanavond, hoewel The Earthmen de buitengrenzen van die benaming opzoekt. Met een basgitaar, een gitaar en een microfoon bewapend gaat het tweetal een opvallend aandachtige Fascinus muzikaal te lijf. Voor het gebrek aan enige vorm van percussie (!) compenseren Koert Witteman en Mark Aarts ruimschoots met hun sensibele gitaarspel, waarvan een drummer alleen de aandacht zou afnemen. Zanger Koert geeft de muziek een dromerig gevoel mee met zijn zachte, hese stem en vederlichte vingerwerk. Mark houdt de act vervolgens met beide benen op de grond, dankzij de royale funkbas. Aan de songs valt nog wat te schaven, maar een goede sfeer weet het duo zeker neer te zetten. Evenals de voorgaande bands vanavond, profileert The Earthmen zich in de laatste vijf minuten het beste. De groovy afsluiter funkt alle kanten op en kent een relatief hoog tempo. Bovenal laat de zanger hier zien tot wat voor kunsten hij allemaal in staat is. Intens!

Bijna wordt We Patriots als afsluiter aangekondigd, maar zo heet We Patriots al enkele weken niet meer. In een creatieve opwelling werd de naam veranderd naar Thursday’s Child en in die hoedanigheid staat het viertal uit Hoofddorp vanavond in Fascinus. De stempel op de sound komt van Marco Braam - een hele generatie ouder dan de rest van de band - die in de solide rockmuziek met zijn akoestische gitaar de hoofdrol speelt en zo een flinke 90s-vibe neerzet. Naar eigen zeggen liet de band zich door Stereophonics en Green Day inspireren, live klinken ook de Pixies door. Thursday’s Child kent in zijn spelen dezelfde imperfecties waarmee de Pixies ooit faam kreeg. “I grab my guitar and leave,” zingt Marco in het slotnummer, een op-en-top Amerikaanse rockplaat met een flinke snik en de vereiste scheut melancholie. Misschien paste de vorige naam beter bij de sound van de band, maar Thursday’s Child brengt vanavond hoe dan ook de juiste songs, met een podiumdynamiek die staat als een huis.

Eerder dan gepland komt deze laatste voorronde van 2015 tot een einde, waarbij de jury The Earthmen uitroept tot winnaar.

De meerderheid van de stemmen ging vanavond naar Marvin Dee. Hem zien we over twee weken terug in Katwijk, waar dan de halve finale plaats zal vinden op zaterdag 12 december en hij de strijd aan zal moeten gaan met Laura Beekman, Public Fools, Colt Nevada, Mutt Dog County en The Timers.

LocatiesPrivacybeleidreglementpersStichting GPvdBlogin